Сачыненне на тэму капитанскач дачка

Сачыненне на тэму гонару ў аповесці А. С. Пушкіна «Капітанская дачка»

Лейтматывам усёй аповесці «Капітанская дачка» стала тэма гонару і годнасці чалавека ў любых жыццёвых абставінах. Яна прасочваецца на прыкладзе станоўчых і адмоўных герояў аповесці.

Пётр Грынёў з'яўляецца прадстаўніком афіцэрскага дваранства, які, па радзе бацькі, абраў сур'ёзную службу, а не бессэнсоўнае гібенне ў сталіцы. З самага дзяцінства ён атрымліваў годнае выхаванне і ведаў, што па сумлення і гонару трэба жыць заўсёды. Грынёў быў чужы ўсяму злому і несправядлівым. Ставіўся дрыгатліва і клапатліва нават да свайго слузе Савельеў і незнаёмаму правадыру, які апынуўся бунтарём і ўцекачом. За дапамогу ён аддзячыў чужынца сваім заячым кажушком, тым, што было самага каштоўнага на той момант.

Вядома, любы высакародны ўчынак лёс заўсёды ўзнагародзіць. Хоць ніякай карысці Грынёў ў той момант не меў. Толькі само жыццё расставіла ўсё па месцах.

Вельмі яркім эпізодам у аповесці з'яўляецца другая і трэцяя сустрэча Пятра з Пугачовым.

Патрапіўшы ў палон, афіцэр Грынёў не губляе свайго годнасьці і не здраджвае імператрыцу, якой прысягаў ў вернасці. Не баючыся смерці, ён змагаецца за сваю пазіцыю перад бунтарём. Але Пугачоў, нягледзячы на ​​яго бунтарства і народны дух, як і Грынёў, ведае законы гонару і годнасці. Ён захоплены яго гераізмам і адданасцю ідэалам. Таму вырашае памілаваць Грынёва, нягледзячы на ​​тое, што Пётр не перайшоў на яго бок.

У гэтым эпізодзе Пушкін паказаў, што прыстойным і сумленным можа быць не толькі чалавек з вышэйшага саслоўя, але і звычайны прасталюднік валодае пачуццём уласнай годнасці і абавязку перад іншым чалавекам. Яшчэ раз такое супастаўленне мы бачым у эпізодзе, калі Пугачоў дапамагае Грынёва з вызваленнем Машы і адпускае іх.

Тэму гонару і годнасці Пушкін падае нам і з пазіцыі Машы. Простая дзяўчына з высакароднай сям'і пражывае свае дні ў вёсцы. Яна ўжо і не спадзяецца выйсці замуж, але лёс добразычлівая да яе і дорыць любоў да Грынёва, які таксама адчувае такое пачуццё. Вядома, у Машы была магчымасць удала выйсці замуж за Швабрина, але дзяўчына тонка адчувае яго фальш і подласць. Яна не можа выйсці па разліку, сумленне ёй гэтага не дазволіць зрабіць. Знаходзячыся ў палоне ў Швабрина, яна гатовая памерці, але не быць падуладнай яго волі. Нясмелая і баязлівая ў пачатку, Маша становіцца мужна і рашучай у барацьбе за свайго каханага. Каханне, а не багацце з'яўляецца сэнсам яе жыцця. Дзявочае гонар выратавана людзьмі, якія з'яўляюцца ворагамі на полі бою.

Пушкін у сваёй аповесці на прыкладзе станоўчых герояў даказаў, што ў любой сітуацыі можна заставацца чалавекам і не ісці супраць сваёй сумлення і гонару.

Сёння такая пазіцыя з'яўляецца актуальнай для многіх людзей, а аповесць дагэтуль цікавая сучаснаму чытачу.

Складанне »Капітанская дачка - Пушкін» складанне на тэму гонару ў аповесці А. С. Пушкіна «Капітанская дачка»


Сачыненне на тэму Беражы гонар ззамаладу ў рамане Пушкіна Капітанская дачка чытаць бясплатна

У рамане Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна "Капітанская дачка" галоўнае месца займае пытанне гонару. На прыкладзе двух герояў: Пятра Гринёва і Аляксея Швабрина, ён паказаў, як па рознаму паводзяць сябе людзі ў аднолькавых сітуацыях.

Пятру Гринёву з дзяцінства выклікалі, што не залежна ад абставін ён павінен быць заўсёды сумленным і высакародным. Гринёв атрымаў добрае выхаванне і жыў сярод маральных людзей у якіх былі моцныя маральныя асновы. Калі бацька адпраўляў яго служыць, то даў наказ: "служы дакладна, каму присягнёшь; слухайся начальнікаў; за іх ласкай не ганяў; на службу не напрошваўся; ад службы не адварочвайся; і памятай прыказку: беражы сукенку зноў, а гонар ззамаладу". Хоць Гринёву было ўсяго 17 гадоў, ён добра запомніў словы бацькі і не адыходзіў ад яго запавету ні на крок.

Калі Пётр прайграў Зурину сто рублёў, нягледзячы на ​​пратэсты Савельича, ён прымусіў яго вярнуць доўг, так як гэта было справай гонару. Такім чынам, мы ў першы раз заўважылі яго высакароднасць.

У Белгарадскай крэпасці Гринёв пазнаёміўся з Аляксеем Швабриным, які быў дваранінам і меў добрую адукацыю, але быў вельмі карыслівым, злапомным і невысакародныя. Швабрин з пагардай гаварыў пра жыхароў крэпасці, абгаварыў Машу, толькі таму, што яна не адказала яму ўзаемнасцю; распускаць плёткі было для яго звычайнай справай. Гринёв жа, як высакародны чалавек адразу ж заступіўся за яе і выклікаў Швабрина на дуэль, хоць ведаў, што дуэлі забароненыя. Проста для Гринёва гонар чалавека гэтак жа важная, як і афіцэрская гонар.

Калі пачалася аблога крэпасці, Швабрин зразумеў, што пераможа банда Пугачёва, і таму адразу перайшоў на іх бок. Гринёв ж аддаў перавагу смерць, чым здраду Радзіме і парушэнні прысягі. Ад павешання Пятра выратавала свая ж дабрыня: у Пугачовай ён пазнаў свайго правадыра, якому падарыў заячы кажух; у сваю чаргу Емяльян таксама памятаў дабро і памілаваў Гринёва. Але калі Пугачоў прапанаваў служыць яму, Пётр адмовіўся, матывуючы гэта тым, што ўжо прысягнуў служыць імператрыцы і парушыць клятву вернасці не можа. Ён шчыра сказаў канцэрт Пугачовай, што калі загадаюць, ён будзе змагацца супраць яго, але Пугачоў всё равно адпусціў Пятра, так як хоць Емяльян і бандыт, але ў яго было нейкае яго шчодрасьць.

У канцы аповесці Швабрина караюць смерцю за здраду Радзіме, але ён паспявае данесці на Гринёва, што той быў у добрых адносінах з Пугачова. Справядлівасці дамагаецца Маша, і Пятра вызваляюць ад пажыццёвай спасылкі. Маша распавядае імператрыцы ўсю праўду, хоць Гринёв з меркаванняў гонару аддаў перавагу не гаварыць на судзе аб дачыненні Машы да гэтай справы, каб яна зноўку не перажывала жахі, якія перанесла ў крэпасці. Гринёв прыходзіць на пакаранне Пугачёва, каб такім чынам выказаць сваю падзяку за выратавання Машы і іх шчасце.

У сваёй аповесці А. С. Пушкін хацеў паказаць, што ў грамадстве гонар не пустое слова, а ў яго ўкладзена вялікае значэнне і што чалавек гонару заўсёды больш шчаслівым і ўдачлівей чалавека ганебна.

Внимание, только СЕГОДНЯ!
"
"